یافتن راه های فرار...

عزیز دلم، از توی ١٠ ماهگی ات ما کم کم جلوی وسایل خطرناک پشتی گذاشتیم که خانوم دست به اونها نزنه ولی بعد از گذشت تقریبا یک ماه کاملا راه های فرار رو یاد گرفته ای و با یک نقشه کاملا ماهرانه خودت رو به اونها می رسونی...

میز تلویزیون از مواردی بود که به خاطر ساعت رویش، جلویش پشتی گذاشته بودیم ولی الان کاملا خانوم راهش رو یاد گرفته و خیلی با دقت میز تلویزیون رو دور می زنه و از پشت میز تلویزیون خودش رو به ساعت می رسونه :

آئینه شمعدان رو هم  از طریق ٢ تا پشتی ایستاده از دیدت پنهان کرده بودیم ولی این کار ما هم بیهوده بوده و خانوم خانوما از بین ٢ تا پشتی دستش رو دراز می کنه تا با آویزهای شمعدان ها دست بزنه و یا  از کنار :

بیشتر از همه عاشق کامپیوتر هستی( حتی بیشتر از تلفن و موبایل...) و اگر بیدار باشی، کسی محال هست که بتونه پشت کامپیوتر بنشینه، چرا که این قدر خودت رو از صندلی آویزان می کنی تا اون آدم بیچاره فرار را بر قرار ترجیح می ده.

و کاملا یاد گرفته ای که اگه کامپیوتر رو روشن ببینی سریع با خوشحالی زیاد دستت رو به صفحه کلید می رسونی و کلید ها رو فشار می دی.

دیشب بابا محمد با کامپیوتر کار میکرد و ناگهان سارینا بو برد که کامپیوتر روشنه و بابایی برای اینکه از فضولی های سارینا در امان باشه سریع کشوی صفحه کلید رو برد داخل که دست خانوم نرسه (ولی می دونستم که سارینا جونم از این حرف ها زرنگ تره و دیگه گول نمی خوره) وقتی که جلوی کامپیوتر رسیدی سریع رفتی بالای متکا و دستت رو بردی داخل کشو تا انگشت هایت رو به کلید ها برسونی:

بابا محمد هم که طبق معمول به شدت هوای دخترش رو داره، تو رو بلند کرد و روی صندلی کامپیوتر نشستی و با خوشحالی خیلی زیاد کلید ها رو فشار می دادی:

ولی کم کم دستت به طرف موس رفت و تا مدت ها به نور داخلش نگاه می کردی:

این هم هزار تا ماچ آبدار برای دختر کنجکاوم...